Tennis French Open: ลูกสักหลาดกับฝุ่นดิน

เทนนิสรายการ French Open เป็นหนึ่งในสี่รายการแกรนด์สแลมของโลก ซึ่งประกอบไปด้วย Australian Open, French Open, Wimbledon และ US Open (เรียงลำดับตามช่วงเวลาที่จัดการแข่งขัน) โดยรายการ French Open จัดการแข่งขันในช่วงปลายเดือนพฤษภาคมถึงต้นเดือนมิถุนายน ซึ่งเป็นช่วงเริ่มต้นฤดูร้อนของยุโรป

สนามจัดการแข่งขัน

สนามที่ใช้จัดการแข่งขัน French Open มีชื่อว่า Roland Garros อยู่ที่กรุงปารีส (บางครั้งจึงเรียกรายการนี้ว่าเทนนิส Roland Garros) คอร์ทแข่งขันเป็นพื้นผิวดิน (clay court) สาเหตุที่ผมเลือกไปชม French Open เป็นแกรนด์สแลมแรกก็เพราะหลงไหลสเน่ห์ของ clay court ที่ดูดิบๆดี (เหมือนเล่นกันบนดินลูกรัง)

 สนาม Roland Garros ประกอบไปด้วยคอร์ทสเตเดี้ยมจำนวน 3 คอร์ทและกราวด์คอร์ทอีก 17 คอร์ท  คอร์ทสเตเดี้ยมหมายถึงคอร์ทที่มีอัฒจรรย์คนดูขนาดใหญ่สี่ด้านและมีการกำหนดหมายเลขที่นั่งคนดู คอร์ทสเตเดี้ยมของ Roland Garros ได้แก่ คอร์ท Phillipe Chatrier (ฟิลลิป ชาตริเย่ร์)

คอร์ท Suzanne Lenglen (ซูซาน ล็องลอง) และ

คอร์ทหมายเลขหนึ่ง

ส่วนกราวด์คอร์ทเป็นคอร์ทที่มีอัฒจรรย์ขนาดย่อมอาจไม่ครบสี่ด้านไม่มีการกำหนดหมายเลขที่นั่ง ผู้เข้าชมสามารถเลือกที่นั่งได้อิสระ กราวด์คอร์ทได้แก่คอร์ทหมายเลขสองถึงหมายเลขสิบแปด มือวางอันดับสูงๆหรือนักเทนนิสประเทศเจ้าภาพจะถูกจัดให้เล่นคอร์ทสเตเดี้ยม ส่วนกราวด์คอร์ทจะใช้จัดการแข่งขันคู่มือวางอันดับรองๆหน่อย รวมทั้งการแข่งขันประเภทคู่ในรอบแรกๆ และการแข่งขันระดับเยาวชน

สามารถเดินทางไปสนาม Roland Garros ได้โดยรถไฟฟ้า Metro ลงที่สถานี Porte de’Auteuil (สาย 10) หรือสถานี Michel-Ange-Molitor (สาย 9 หรือ 10)

ตั๋วชมการแข่งขัน

ตั๋วชมการแข่งขันเทนนิส French Open มีสองประเภทใหญ่ๆได้แก่ตั๋วคอร์ทโชว์ กับตั๋วคอร์ทด้านนอก ในรอบแรกๆคอร์ทโชว์ก็หมายถึงคอร์ทสเตเดี้ยม ส่วนคอร์ทด้านนอกก็คือกราวด์คอร์ท แต่พอผ่านไปรอบลึกๆคอร์ท Suzanne Lenglen กับคอร์ทหมายเลขหนึ่งจะถูกปรับเป็นคอร์ทด้านนอกแทน ส่วนคอร์ท Phillipe Chatrier ถูกใช้เป็นคอร์ทโชว์จนถึงรอบชิงชนะเลิศในวันสุดท้าย

ผู้ชมที่ถือตั๋วคอร์ทโชว์คอร์ทใดคอร์ทหนึ่ง สามารถเข้าชมการแข่งขันในคอร์ทนั้นๆได้ซึ่งเป็นตั๋วที่กำหนดเลขที่นั่ง แถมยังสามารถเข้าชมการแข่งขันในคอร์ทด้านนอกคอร์ทใดก็ได้ (แต่ต้องไปหาที่นั่งว่างเอง) แต่ตั๋วคอร์ทโชว์คอร์ทหนึ่งไม่สามารถเข้าชมการแข่งขันในคอร์ทโชว์อื่นๆได้ อาทิเช่นผู้ถือตั๋วคอร์ท Phillipe Chatrier ไม่สามารถเข้าชมคอร์ท Suzanne Lenglen หรือคอร์ทหมายเลขหนึ่งได้ (ในกรณีที่สองคอร์ทที่ว่ายังเป็นคอร์ทโชว์อยู่)

ส่วนตั๋วคอร์ทด้านนอกเข้าชมได้เฉพาะคอร์ทที่ไม่ใช่คอร์ทโชว์แต่ต้องหาที่นั่งว่างเอง (ไม่มีหมายเลขที่นั่งกำหนดให้)

รายการ French Open มีแข่งรอบเช้าเพียงรอบเดียว รอบแรกๆจะเริ่มประมาณ 11 โมงเช้าจบประมาณ 5-6 โมงเย็น พอรอบลึกๆจะเริ่มประมาณบ่ายสองบ่ายสาม ฝ่ายจัดการแข่งขันมีตั๋วโลว์คอสท์สำหรับเข้าชมการแข่งขันหลังห้าโมงเย็นซึ่งราคาถูกมากๆ (แต่คงไม่ได้ดูเกินคู่หนึ่ง หรือโชคร้ายอาจไม่ได้ดูเลย)

ตอนที่ผมไปดูในปี 2007 สมาคมเทนนิสฝรั่งเศสขายตั๋วเองโดยตรง ระบบการขายตั๋วก็คือให้ผู้ซื้อแจ้งไปว่าจะขอซื้อตั๋วคอร์ทไหนวันไหนภายในระยะเวลาที่เปิดให้ยื่นขอ หลังจากปิดการยื่นขอซื้อแล้วถ้ายอดขอซื้อคอร์ทไหนวันไหนไม่เกินกว่าจำนวนตั๋วที่ขาย ผู้ขอซื้อก็จะได้ตั๋วทันที แต่ถ้าเกินก็จะทำการจับสลาก ในกรณีเราระบุว่ายอมรับตั๋วคอร์ทโชว์อื่นในวันเดียวกันได้ ถ้าจับสลากตั๋วคอร์ทที่ขอซื้อไม่ได้และมีตั๋วคอร์ทโชว์อื่นเหลือ เขาก็จะจัดสรรตั๋วคอร์ทอื่นให้ ของผมไม่ได้ตั๋วคอร์ทที่ขอซื้อแต่ได้ตั๋วคอร์ทหมายเลขหนึ่งแทน

ปัจจุบันสมาคมเทนนิสฝรั่งเศส outsource การขายตั๋วให้องค์กรอื่นรับผิดชอบไป โดยเป็นระบบซื้อตั๋วทางออนไลน์มาก่อนได้ก่อน แต่จำกัดจำนวนตั๋วที่สามารถซื้อได้ต่อคน

ช้อมูลการแข่งขันและตั๋วเข้าชม สามารถเข้าไปเช็คได้ที่

http://www.rolandgarros.com/en_FR/index.html?promo=LANGUAGE

การแข่งขัน

ตั๋วที่ผมได้เป็นของวันอาทิตย์ที่ 3 มิถุนายน 2007 ซึ่งวันนั้นคอร์ทหมายเลขหนึ่งใช้จัดการแข่งขันประเภทหญิงเดี่ยวรอบ 16 คนสุดท้ายจำนวนสี่คู่

ใจจริงแล้วผมอยากดู Maria Sharapova นักเทนนิสหญิงขวัญใจของผมแข่ง แต่ตามโปรแกรมเธอจะเล่นเป็นคู่สุดท้ายที่คอร์ท Suzanne Lenglen เลยต้องแห้วไป

คู่แรกที่แข่งขันที่คอร์ทหมายเลขหนึ่งเป็นการพบกันระหว่าง Nicole Vaidisova (เช็ก-มือวางอันดับ 6 เสื้อสีส้ม) กับ Tathiana Garbin (อิตาลี-มือวางอันดับ 19 เสื้อสีฟ้า) ซึ่ง Nicole นักเทนนิสสาวหุ่นนางแบบชนะไปง่ายดาย 6-3 และ 6-1

คู่ที่สองระหว่าง Svetlana Kuznetsova (รัสเซีย-มือวางอันดับ 3 เสื้อสีม่วง) กับ Shahar Pe’er (อิสราเอล-มือวางอันดับ 15 เสื้อสีฟ้าอ่อน) จบเกมมือวางอันดับสามจากรัสเซียชนะไปตามฟอร์ม 6-4 และ 6-3

 คู่ที่สามระหว่างสาวสวย Ana Ivanovic (เซอร์เบีย-มือวางอันดับ 7) กับ Anabel Medina Garrigues (สเปน-มือวางอันดับ 24) ซึ่งผมไม่ได้ดู เพราะออกไปพักทานข้าวและตระเวนดูคอร์ทด้านนอก กลับเข้ามาอีกทีแข่งจบไปแล้ว ผลการแข่งขันน้อง Ana ชนะไป 2-1 เซ็ท 6-3, 3-6 และ 6-3 (แอบเสียดายที่ไม่ได้ดูเพราะ Ana ได้เข้าชิงชนะเลิศในปีนั้น)

คู่สุดท้าย Anna Chakvetadze (รัสเซีย-มือวางอันดับ 9 เสื้อสีชมพู) เจอกับ Lucie Safarova (เช็ก-มือวางอันดับ 25 เสื้อสีกรมท่า) คู่นี้เล่นกันสามเซ็ทก่อนที่ Anna จะชนะไป 6-4, 0-6 และ 6-2 แต่ผมไม่ได้ดูจนจบ เพราะออกมารอดู Maria Sharapova แข่งผ่านการถ่ายทอดทางทีวีจอยักษ์ด้านนอก

 แต่แล้วไม่รู้อะไรมาดลใจให้ผมลองเดินไปที่คอร์ท Suzanne Lenglen แอบหวังลึกๆว่าเผื่อคนตรวจตั๋วกลับบ้านไปแล้วจะได้แอบเข้าไปดู แต่ปรากฏว่าไม่เป็นอย่างหวัง หลังจากยืนด้อมๆมองๆอยู่ครู่หนึ่ง โชคก็เข้าข้างผม มีชายฝรั่งคนหนึ่งเดินออกจากสนามดูแล้วท่าทางกำลังจะกลับบ้าน ผมเลยทำหน้าด้านตรงไปขอตั๋วเค้าดื้อๆ หลังจากถามคนตรวจตั๋วว่าไม่มีปัญหาอะไรชายผู้ใจบุญเลยยกตั๋วให้ผม

 ที่เฮงสองต่อก็ตรงที่ตั๋วที่ได้มาท่าทางจะเป็นตั๋วสปอนเซ่อร์เพราะได้นั่งที่นั่งชิดติดขอบสนามเลย เรียกว่าได้ยินเสียงร้องของน้อง Maria ชัดเต็มสองรูหู (อันนี้ไม่ได้ทะลึ่งเพราะ Maria Sharapova เป็นนักเทนนิสที่ชอบร้องคำรามเสียงดังขณะตีลูกเทนนิส) ใกล้ขนาดไหนก็ลองเปรียบเทียบขนาดตัวนักเทนนิสจากภาพถ่ายช่างแตกต่างจากรูปจากคอร์ทหมายเลขหนึ่งลิบลับ

 วันนั้น Maria Sharapova สาวรัสเซียมือวางอันดับ 2 พบกับ Patty Schnyder มือวางอันดับ 14 จากสวิสเซอร์แลนด์ (เสื้อสีชมพู) เป็นเกมที่สนุกตื่นเต้นมากผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะคนละเซ็ท

สังเกตุว่าคนดูฝรั่งเศสน่าจะเชียร์แพ็ทตี้มากกว่า ไม่รู้ว่าเพราะมาจากประเทศเพื่อนบ้านเรือนเคียงหรือชอบเชียร์มวยรองกันแน่ ในเซ็ทที่สามต้องเล่นกันยาวถึง 16 เกม ก่อนที่สุดท้าย Maria ชนะไป 3-6, 6-4 และ 9-7 จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง(ของผม)

Mt. Rushmore - ภูผาประธานาธิบดี

Mt.Rushmore เป็นแลนด์มาร์คที่เป็นเสมือนสัญลักษณ์ประเทศสหรัฐอเมริกาที่โดดเด่นเทียบเท่าอนุเสาวรีย์เทพีเสรีภาพ (Liberty Statue) เรียกว่าใครเห็นภาพเจ้าภูผาหน้าประธานาธิบดีทั้งสี่ต้องนึกถึงประเทศสหรัฐฯขึ้นมาทันที

แต่จริงๆแล้วสังเกตุว่าไม่ค่อยมีการพูดถึงการท่องเที่ยวสถานที่นี้มากเหมือนอนุเสาวรีย์เทพีเสรีภาพที่นิวยอร์ก สาเหตุหนึ่งน่าจะมาจากทำเลที่ตั้งของ Mt.Rushmore ที่อยู่ในรัฐไม่ค่อยโด่งดังตรงกลางๆประเทศ การเดินทางมาท่องเที่ยวไม่สะดวกนัก ส่วนอีกประการน่าจะเป็นเพราะว่าชาวต่างชาติไม่ค่อยอินกับอนุสรณ์สถานที่ระลึกประวัติศาสตร์ชาติอเมริกาเท่าไหร่

Mt.Rushmore อยู่ในอาณาบริเวณอุทยานแห่งชาติ Black Hills มลรัฐ South Dakota ที่อยู่ตรงกลางๆค่อนไปทางเหนือของประเทศ ส่วนใหญ่คนจะเลือกท่องเที่ยวไป Mt.Rushmore จากเมือง Rapid City

แค่ชื่อเมือง Rapid City ก็เชื่อว่าไม่ค่อยมีใครเคยได้ยิน เนื่องจากเป็นเมืองเล็กๆมีแค่สนามบินระดับภูมิภาค มีไฟล์ทบินตรงจากไม่กี่เมืองในสหรัฐฯเท่านั้น บ่อยสุดก็จากเมือง Denver (ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง 15 นาที) ที่เหลือก็มี Salt Lake City (1 ชั่วโมง 45 นาที), Minneapolis (1 ชั่วโมงครึ่ง) เป็นต้น ข้อมูลตารางไฟล์ทขึ้นลงที่สนามบิน Rapid City เปลี่ยนแปลงทุกสัปดาห์ แนะนำให้เช็คจากเว็บไซด์สนามบินข้างล่าง

http://www.rcgov.org/Airport/

วิธีเดินทางไปยัง Mt.Rushmore จาก Rapid City ก็คือเช่ารถขับเองหรือซื้อ land tour แน่นอนที่สุดสำหรับผมก็ต้อง land tour เท่านั้น ทัวร์ Mt.Rushmore จะเป็นทัวร์หนึ่งวันโดยรวมกับสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆในละแวกนั้นอย่าง Crazy Horse Memorial, 1880’s train, Black Hills National Forest เฉพาะในส่วน Mt.Rushmore จะใช้เวลาประมาณครึ่งวันเช้า

สังเกตุว่าเพื่อนร่วมรถทัวร์ส่วนใหญ่เป็นชาวอเมริกันสูงอายุ ผมน่าจะเป็นคนที่อายุน้อยสุดบนรถ ทัวร์ไปถึง Mt.Rushmore ประมาณแปดโมงกว่า คนขับจะแจกคูปองอาหารเช้าเสิร์ฟที่ภัตราคารในบริเวณนั้น ทัวร์จะให้เวลาอิสระประมาณ 3 ชั่วโมงรวมทานข้าวเช้า ก่อนที่จะกลับมาเจอกันที่รถ

จุดชมวิวสำคัญก็คือลาน Grand View Terrace ที่อยู่ตรงข้ามรูปสลักหน้าประธานาธิบดี สามารถถ่ายรูปหน้าตรงได้จะๆ

จากลานจะมีบันไดลงไปชั้นล่างซึ่งเป็นห้องแสดงนิทรรศการและจุดชมวิวอีกระดับ

นอกจากนี้จากลานยังมีเส้นทาง hiking ที่สามารถเดินขึ้นไปถึงบนยอด Mt.Rushmore และวนกลับลงมาที่ลานชมวิวได้ ผมได้ลองเดินไปหน่อยนึงและเช็คแผนที่เส้นทางตามรายทาง หลังจากชั่งใจบวกชั่ง(น้ำหนัก)กายแล้วคิดว่าถ้าเดินให้ครบรอบไม่น่าจะทันเวลาที่เหลืออยู่ ก็เลยล้มเลิกความตั้งใจเปลี่ยนมาเดินฆ่าเวลาที่ร้านกิฟท์ช็อปแทน

เกร็ดข้อมูลการก่อสร้าง Mt.Rushmore

ไอเดียเริ่มต้นที่ปี 1923 ชายที่ชื่อว่า Doane Robinson ซึ่งเป็นนักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นที่รัฐ South Dakota ต้องการจะสร้างให้ Black Hills National Park มีชื่อเสียงด้านการท่องเที่ยวจึงคิดจะสลักยอดเขาแท่งแหลมที่เรียกว่า The Needles ในอุทยาน Black Hills ให้เป็นรูปบุคคลสำคัญระดับท้องถิ่น

Robinson ได้ติดต่อไปที่ช่างแกะสลักชื่อ Gutzon Borglum ซึ่งสนใจรับงานนี้ แต่ Bogrlum เสนอให้แกะสลักรูปประธานาธิบดีเพื่อเป็นแลนด์มาร์คระดับชาติแทน ซึ่ง Robinson ก็เห็นดีด้วย Borglum ยังเห็นว่า The Needles ไม่เหมาะที่จะแกะสลักรูปดังกล่าว จึงเสาะแสวงหาภูผาแกรนิตขนาดใหญ่ใน Black Hills ที่สูงอย่างน้อย 400-500 ฟุต ไม่ถูกยอดเขาลูกอื่นบดบังและต้องหันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้เพื่อรับแสงแดดได้เต็มที่ (สเปคละเอียดจริงๆ) สุดท้ายมาจบลงที่เลือก Mt.Rushmore งานแกะสลักเริ่มต้นจริงในปี 1927

ความตั้งใจดั้งเดิมของ Borglum คือแกะสลักเป็นรูปครึ่งตัวบน (ตามโมเดลที่จัดแสดงในสตูดิโอระหว่างเส้นทาง hiking) แต่ในปี 1941 ขณะที่แกะสลักส่วนใบหน้าทั้งสี่สำเร็จ Gutzon Borglum ก็เสียชีวิตลง รัฐบาลกลางเองก็ไม่ต้องการสนับสนุนทางการเงินต่อไป ทางสำนักงานอุทยานแห่งชาติจึงขอให้ Lincoln Borglum ลูกชายของ Gutzon ที่มารับช่วงต่อจากพ่อเก็บงานให้เสร็จสิ้นเฉพาะส่วนใบหน้าเท่านั้น การแกะสลักสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 1941 ถึงแม้การแกะสลักไม่เสร็จสมบูรณ์แต่หลายๆคนที่เห็น Mt.Rushmore เวอร์ชั่นไม่สมบูรณ์กลับรู้สึกว่าดูคลาสสิกกว่า

การเลือกประธานาธิบดีที่จะแกะสลักบน Mt.Rushmore หลายคนคิดว่า Borglum เลือกประธานาธิบดีที่โด่งดัง แต่จริงๆแล้วความต้องการของ Borglum คือให้ Mt.Rushmore เป็นอนุสรณ์สถานที่ระลึกประวัติศาสตร์ของชาติไม่ใช่ตัวบุคคล Borglum จึงเลือกประธานาธิบดีที่เป็นตัวแทนแต่ละยุคสมัยของชาติ ได้แก่

ประธานาธิบดี George Washington (ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีระหว่างปี 1789-1797) ซึ่งเป็นประธานาธิบดีคนแรกของสหรัฐอเมริกา เป็นยุคสมัยของการกำเนิดชาติ

ประธานาธิบดี Thomas Jefferson (1801-1809) เป็นยุคสมัยของการขยายชาติ เนื่องจากในสมัย Jefferson มีการซื้อดินแดนของชาวอินเดียนแดงพื้นเมืองตรงกลางประเทศทำให้ประเทศสหรัฐฯมีขนาดใหญ่ขึ้นอีกเท่าตัว

ประธานาธิบดี Abraham Lincoln (1861-1865) เป็นยุคสมัยของการรักษาชาติ ในช่วงเวลาที่ Lincoln เป็นประธานาธิบดีเกิดสงครามกลางเมืองระหว่างรัฐทางเหนือและรัฐทางใต้ แต่ในที่สุดประเทศก็ไม่ถูกแบ่งแยกออกเป็นสองส่วน

สุดท้ายประธานาธิบดี Theodore Roosevelt (1901-1909) เป็นยุคสมัยของการพัฒนาชาติ ในสมัยของ Roosevelt มีการขุดคลองปานามาที่เชื่อมต่อมหาสมุทรแปซิฟิกกับแอตแลนติก ทำให้เกิดการค้าพาณิชย์กับประเทศอื่นทั่วโลก

วิธีการแกะสลักหน้าผาไม่ได้ใช้ค้อนกับสิ่วเหมือนแกะสลักรูปปั้นทั่วไป เพราะหน้าผามีขนาดใหญ่ขืนแกะด้วยค้อนกับสิ่วอาจต้องใช้เวลาเป็นชาติ Borglum มีช่างสามชุด ชุดแรกเป็นช่างเจาะจะใช้สว่านเจาะหน้าผาให้เป็นรู จากนั้นช่างระเบิดก็จะเอาดินปืนไปฝังตามรูที่เจาะไว้ แล้วระเบิดหน้าผาให้เป็นโครงหน้าคร่าวๆ สุดท้ายจึงเป็นหน้าที่ของช่างแกะสลักเก็บงานรายละเอียด

การเริ่มแกะสลักต้องระเบิดหินบริเวณพื้นผิวออกไปก่อนจนกว่าจะเจอระดับหินที่มีคุณภาพพอที่จะแกะสลักได้ เนื่องจากหินพื้นผิวมักจะมีรอยแตกหรือไม่จับตัวแข็งพอที่จะใช้แกะสลักได้

งานแกะสลักไม่ได้เป็นไปตามแผนโดยดีเสมอไป อย่างเช่นตอนแรกตั้งใจจะแกะสลักให้ใบหน้า Jefferson อยู่ทางฝั่งซ้ายมือของ Washington และ Lincoln อยู่ด้านขวา ส่วนตำแหน่งใบหน้า Lincoln ปัจจุบันตั้งใจจะแกะสลักแผ่นคำจารึกไว้ แต่เมื่อเริ่มแกะสลักใบหน้า Jefferson ไปพอสมควรก็พบว่าคุณภาพหินไม่แข็งแรงเท่าที่ควรไม่เหมาะที่จะแกะสลักต่อ จึงเปลี่ยนแผนย้ายไปแกะสลักด้านขวามือของ Washington แทนและระเบิดหน้าที่แกะสลักไปแล้วไม่ใช้ทิ้งไป ส่วนใบหน้า Lincoln ก็ย้ายไปอยู่บริเวณที่วางแผนจะเป็นคำจารึกแทน จึงสังเกตุได้ว่าใบหน้า Lincoln จะแยกตัวออกไปหน่อย

หรืออีกปัญหาหนึ่งก็คือตอนที่เริ่มแกะสลักใบหน้า Roosevelt จะต้องระเบิดหินลึกเข้าไปถึง 80 ฟุตถึงจะได้หินที่แข็งแรงพอจะแกะสลักได้ ใบหน้าของ Roosevelt จึงดูจมลึกกว่าใบหน้าอิ่นๆ